...

گفتنی‌ها کم نیست،
         من و تو کم گفتیم،
                    مثل هذیان دم مرگ،
                           چنین درهم‌وبرهم گفتیم.

زمان

نمی‌توانم تصمیم بگیرم که زمان زود می‌گذرد یا دیر. شاید هم هیچکدام، زمان جایی ایستاده و به سرگردانی من می‌خندد.

...

گاهی اوقات این وبلاگ ترانه‌ای می‌شود برای سکوت ...
         من چیزی نمی‌نویسم و چند سطری خالی می‌گزارم تا چشمان بینای تو آنچه که نوشته نمی‌شود بخواند.

تیر

تیر خلاص تنهایی هنگامی‌ است که آدم به خودش می‌آید و می‌بیند که حتی خودش را  نمی‌شناسد.

بودن یا نبودن 2

من همچنان در شگفتم، آیا انسان شدن پینوکیو  پایانی خوش است؟
.
.
.
.
.
.
هرچند بعد از این او می‌تواند بی‌هیچ نگرانی از درازشدن دماغش دروغ بگوید.

بودن یا نبودن

اگر پینوکیو بگوید دماغم در حال دراز شدن است چه اتفاقی خواهد افتاد؟

افتادن

تعطیلات نوروز برای من مانند کابوسی شده‌است. از آن کابوس‌ها که آدم در آن از ارتفاع بی‌نهایت بلندی سقوط بی‌پایانی می‌کند، با این تفاوت که این‌بار چند روز دیگر پایانش را می‌بینم.

سیاه

نت سیاهی است که دیرندش به اندازه‌ی دوران زندگی من است.

یک دل

نمی‌دانم بروم یا بیایم ...و این دوراهی رفتن و آمدن مرا به دو نیم  کرد‌ه‌است.

زمین خشک

در این زمین خشک که زادگاه من است یا می‌پوسم یا جوانه‌ خواهم زد.

بی ته

تنهایی مانند فضایی بی‌انتها و مبهوتگون درون مرا خاکستری کرده‌است.

بیگانه

اکنون که قسمتی از روح من درون این جایگاه  واگذاشته‌ی خیالی اسیر شده و پرسه می‌زند، نگرانم که مبادا چشم بیگانه‌ای بدن عریان او را ببیند.

گم شدن

گاهی وقت‌ها خواب می‌بینم که گم شدم. در یک جنگل بزرگ، در یک شهر غریب، و یا در یک ساختمان عجیب گیر افتادم. شاید هم هیچ کدام از این‌ها نباشد و تنها قدرت حرکت کردن را از دست داده‌ام.

آخر پاییز

زمستان امسال هم دارد تمام می‌شود ولی من باز هم یادم رفت جوجه‌های آخر پاییز را بشمارم.

عکس

از خودتان عکس نگیرید، می‌فهمند که تنهایید.